Ο Alain Prost δεν ήταν ποτέ ο πιο θεαματικός. Ούτε ο πιο εκρηκτικός. Ούτε εκείνος που θα κέρδιζε το κοινό με μια παράτολμη κίνηση στην είσοδο της στροφής.
Ο Ayrton Senna πίστευε πως μπορούσε να τον λυγίσει με την ταχύτητα. Ο Nigel Mansell θεωρούσε πως θα τον καταπιεί με την επιθετικότητά του. Κι ο Niki Lauda είχε αναγνωρίσει σε εκείνον έναν οδηγό που σκεφτόταν περισσότερο απ’ όσο οδηγούσε.
Τελικά όμως, ήταν ο Prost που επιβίωνε πάντα. Μέσα στο χάος της turbo εποχής, στις πολιτικές ίντριγκες της Formula 1 και στην πιο ακραίες αντιπαλότητα που γνώρισε ποτέ το σπορ.
Ο Γάλλος δεν κυνηγούσε απλώς τη νίκη την υπολόγιζε. Διάβαζε τον αγώνα γύρο με τον γύρο, φθείροντας αντιπάλους, ελαστικά και ψυχολογίες με την ίδια χειρουργική ακρίβεια. Μέχρι που, όταν όλοι οι άλλοι είχαν ήδη ξεπεράσει τα όριά τους, εκείνος έμενε μόνος μπροστά.
Γι’ αυτό και τον φώναζαν “The Professor”. Όχι επειδή οδηγούσε πιο αργά. Αλλά επειδή καταλάβαινε καλύτερα από όλους πως η Formula 1 δεν κερδίζεται μόνο με το δεξί πόδι κερδίζεται πρώτα με το μυαλό.
Σχόλια