Υπάρχουν εποχές στη Formula 1 που τις θυμάσαι από τα αποτελέσματα. Και υπάρχουν κι εκείνες που τις θυμάσαι από τα χρώματα.
Το πράσινο, το μπλε, το κίτρινο της Benetton. Ένα μονοθέσιο που έμοιαζε σχεδόν παράταιρα χαρούμενο σε ένα paddock με τις McLaren και Williams-Renault να κυριαρχούν. Και μέσα του, ένας νεαρός Γερμανός που ακόμα δεν είχε γίνει ο Michael Schumacher που γνωρίσαμε όλοι.
Το 1991, όταν μετακινήθηκε στη Benetton μετά το εντυπωσιακό του ντεμπούτο με τη Jordan, κανείς δεν μπορούσε πραγματικά να γνωρίζει τι θα ακολουθούσε.
Υπήρχαν όμως σημάδια.
Η ταχύτητα. Η απίστευτη φυσική κατάσταση. Η ικανότητά του να οδηγεί έναν ολόκληρο αγώνα στο όριο, χωρίς να δείχνει ότι κουράζεται. Και κυρίως, αυτή η αίσθηση ότι δεν περίμενε απλώς από το μονοθέσιο να γίνει καλύτερο. Προσπαθούσε να το κάνει καλύτερο μαζί με την ομάδα.
Η πρώτη νίκη ήρθε στο Spa το 1992. Στο ίδιο μέρος όπου, έναν χρόνο νωρίτερα, είχε εμφανιστεί σχεδόν από το πουθενά στη Formula 1.
Αλλά η πραγματική αλλαγή ήρθε λίγο αργότερα.
Η Benetton δεν ήταν Williams. Δεν ήταν το απόλυτο αυτοκίνητο του grid. Είχε όμως κάτι άλλο: έναν οδηγό γύρω από τον οποίο μπορούσε να χτίσει.
Το 1994, ο Schumacher πήρε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα με την B194 και τον Ford V8. Έναν χρόνο αργότερα, με τη Renault πλέον πίσω από την πλάτη του και την B195 στα χέρια του, το έκανε ξανά.
Δύο τίτλοι.
Πριν τη Ferrari. Πριν τα κόκκινα χρόνια. Πριν τα ρεκόρ, τις 91 νίκες και την εποχή απόλυτης κυριαρχίας.
Ίσως γι' αυτό ο Schumacher της Benetton έχει κάτι διαφορετικό. Δεν ήταν ακόμη ο θρύλος. Γινόταν θρύλος μπροστά στα μάτια μας.
Και κάπου ανάμεσα στα πολύχρωμα μονοθέσια, στα παλιά onboard με την εικόνα να τρέμει και στους V8 και V10 κινητήρες μιας άλλης Formula 1, γεννήθηκε μια από τις μεγαλύτερες ιστορίες που γνώρισε ποτέ το άθλημα.
Σχόλια