Όταν ο David Cox είδε τις πρώτες φωτογραφίες της Brabham BT46, έκανε έναν πρόχειρο λογαριασμό. Το αυτοκίνητο είχε περίπου το 30% της επιφάνειας ψύξης που θα χρειαζόταν. Ο Cox, σύμβουλος μηχανικός με ειδίκευση στη θερμοδυναμική, επικοινώνησε με την ομάδα για να της πει τις ανησυχίες του. Ο Gordon Murray είχε σχεδιάσει ένα μονοθέσιο χωρίς συμβατικά ψυγεία νερού, με επίπεδους εναλλάκτες θερμότητας στις πλευρές του monocoque. Στις δοκιμές, ο δωδεκακύλινδρος της Alfa Romeo έβγαζε περισσότερη θερμότητα απ' όση μπορούσαν να διώξουν. Λίγους μήνες αργότερα, η Brabham θα έβαζε στο πίσω μέρος του ίδιου αυτοκινήτου έναν ανεμιστήρα, και ο Cox θα δούλευε πάνω του.
Στις 4 Μαρτίου 1978, στον τρίτο αγώνα της χρονιάς, η BT46 έκανε το ντεμπούτο της στο Kyalami, με τα ψυγεία πια στο ρύγχος. Ο Niki Lauda είχε αφήσει τη Ferrari ως παγκόσμιος πρωταθλητής του 1977 για να οδηγήσει για τον Bernie Ecclestone, και την έβαλε αμέσως στην pole με 1:14.650. Η απόδοση του κινητήρα έπεφτε γύρο με τον γύρο, ώσπου τελικά έσπασε μετά από 52 γύρους όταν ο Αυστριακός ήταν τρίτος. Τη μέρα της Brabham έσωσε ο John Watson, που τερμάτισε τρίτος. Μπροστά του τερμάτισαν ο Ronnie Peterson και ο Patrick Depailler, που έχασε τη νίκη στον τελευταίο γύρο.
Τρεισήμισι μήνες αργότερα εμφανίστηκε η BT46B, η εκδοχή με τον ανεμιστήρα. Κέρδισε στη Σουηδία και δεν ξανάτρεξε ποτέ σε Grand Prix. Από τότε ο ανεμιστήρας έχει σκεπάσει την υπόλοιπη ιστορία του αυτοκινήτου. Η συμβατική BT46, χωρίς ανεμιστήρα, πήρε μέσα στο 1978 δύο pole positions, ανέβηκε αρκετές φορές στο βάθρο και κέρδισε στη Monza.
Ο κινητήρας που όριζε το σχήμα
Η Brabham είχε περάσει στους κινητήρες Alfa Romeo το 1976. Ο Ecclestone ήθελε κάτι που δεν είχαν οι ομάδες με τον Ford Cosworth DFV, τον V8 που είχε γίνει η συνηθισμένη επιλογή στη Formula 1. Η Alfa Romeo έδινε έναν τρίλιτρο ατμοσφαιρικό δωδεκακύλινδρο σε επίπεδη διάταξη, τον 115-12, με περισσότερη ισχύ από τον Cosworth.
Η ισχύς είχε το κόστος της. Ο κινητήρας ήταν βαρύτερος, έκαιγε περισσότερο καύσιμο και ήθελε περισσότερη ψύξη. Ήταν και δύσκολος στη συνεργασία, γιατί οι διαστάσεις του διέφεραν αισθητά από μονάδα σε μονάδα. Για τον Murray, πάντως, το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν το πλάτος. Οι κυλινδροκεφαλές απλώνονταν πολύ στα πλάγια και έτρωγαν χώρο στο πίσω μέρος του πλαισίου. Όλη η γεωμετρία του αυτοκινήτου έπρεπε να στηθεί γύρω από έναν κινητήρα που είχε διαλεχτεί για την ισχύ του.
Η BT45, με την οποία ξεκίνησε η συνεργασία, ήταν σχετικά συντηρητικό αυτοκίνητο. Ο Murray δεν ήθελε να βάλει έναν κινητήρα που δεν ήξερε ακόμα σε ένα εξίσου ριζοσπαστικό πλαίσιο. Όταν η σχέση με την Alfa Romeo σταθεροποιήθηκε, μπόρεσε, όπως έγραφε ο Denis Jenkinson, να σχεδιάσει την BT46 με τις αρχές που είχε από την αρχή στο μυαλό του. Η δουλειά ξεκίνησε στα μέσα του 1977. Το αποτέλεσμα έμοιαζε με βέλος: ένα πολύ στενό, σφηνοειδές αμάξωμα, με monocoque τριγωνικής διατομής, όπως εκείνα των BT42 και BT44 που είχαν γίνει σήμα κατατεθέν του Murray.
Το monocoque ήταν από αλουμίνιο, με έντονα κεκλιμένες πλευρές. Μπροστά από το cockpit σχημάτιζε μια άκαμπτη κατασκευή πάνω από τα γόνατα του οδηγού, ώστε το αυτοκίνητο να έχει μεγάλη στρεπτική ακαμψία χωρίς περιττό βάρος. Μπροστά η ανάρτηση είχε διπλά ψαλίδια. Πίσω η ομάδα κράτησε λύσεις που είχαν δουλευτεί στην BT45B, μαζί με μια ελαφρύτερη εκδοχή του εξατάχυτου κιβωτίου της: το κέλυφος το σχεδίαζε η Brabham, το χύτευε η Alfa Romeo, και τα γρανάζια ήταν της Hewland.
Ο Murray κυνηγούσε όσο γινόταν μικρότερη μετωπική επιφάνεια και καθαρή ροή αέρα γύρω από το αμάξωμα. Γι' αυτό η αρχική BT46 δεν είχε τα μεγάλα ψυγεία νερού της εποχής. Στη θέση τους μπήκαν επίπεδοι εναλλάκτες θερμότητας κατά μήκος των πλευρών του monocoque, σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με το αμάξωμα. Ο Murray υπολόγιζε ότι, αν ο αέρας περνούσε πάνω από αρκετά μεγάλη επιφάνεια, η θερμότητα θα έφευγε χωρίς μεγάλες εισαγωγές και εξαγωγές αέρα, και το αυτοκίνητο θα κέρδιζε και στην αεροδυναμική και στην κατανομή του βάρους.
Οι δοκιμές έδειξαν ότι ο Cox είχε δίκιο. Ο Gary Anderson, που χρόνια αργότερα έγινε τεχνικός διευθυντής της Jordan, θυμόταν ότι είχε πάει στη Brabham για να τρέξει το δοκιμαστικό αυτοκίνητο με την επιφανειακή ψύξη. Τα δύο πρώτα πλαίσια έμειναν πρωτότυπα δοκιμών, και για τη Νότια Αφρική φτιάχτηκαν καινούργια το 3 και το 4. Η Brabham γύρισε στη συμβατική ψύξη, με ένα φαρδύ, χαμηλό ψυγείο στο ρύγχος. Το ψυγείο αυτό πρόσθετε αντίσταση και μετέφερε βάρος μπροστά από τον εμπρός άξονα, κάτι που αυξάνει την πολική ροπή αδράνειας και κάνει το αυτοκίνητο πιο νωθρό στις αλλαγές κατεύθυνσης. Η εκδοχή με τους επιφανειακούς εναλλάκτες δεν έτρεξε ποτέ σε Grand Prix. Στο Long Beach, η ομάδα είχε για εφεδρικό το BT46/2, που είχε φτιαχτεί αρχικά με επιφανειακή ψύξη και είχε πια μετατραπεί σε ψυγεία στο ρύγχος. Ο Jenkinson κατέγραψε τη διάταξη στο τεχνικό ρεπορτάζ του Motor Sport από το Kyalami, μαζί με τις αλλαγές στο πλαίσιο, στις αναρτήσεις και στα φρένα.
Φρένα από την τεχνολογία του Concorde
Από τις λιγότερο γνωστές καινοτομίες της BT46 ήταν τα φρένα με υλικά άνθρακα. Ο Murray είχε ενδιαφερθεί για την ιδέα από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, όταν διάβασε για το σύστημα πέδησης του Concorde, και η Brabham άρχισε να την εξελίσσει μαζί με την Dunlop. Στο Kyalami, ο Jenkinson σημείωνε ότι όλη η τεχνική είχε ξεκινήσει από τη δουλειά για το υπερηχητικό αεροσκάφος.
Εκείνα τα πρώτα φρένα δεν έμοιαζαν πολύ με τα σημερινά. Ο δίσκος ήταν από χάλυβα, με κομμάτια από σύνθετο υλικό άνθρακα πάνω του, και τα τακάκια ήταν κι αυτά από άνθρακα. Η διάταξη υποσχόταν μικρότερο βάρος και λειτουργία σε πολύ υψηλότερες θερμοκρασίες από τους συμβατικούς δίσκους.
Η εξέλιξή τους ήταν μαρτύριο. Η Brabham τα είχε βάλει για πρώτη φορά σε αγώνα στο Nürburgring το 1976, με την BT45, και ο Carlos Pace παραπονέθηκε ότι το πεντάλ ήταν σαν σφουγγάρι. Δύο εβδομάδες αργότερα, στο Österreichring, ο χάλυβας και ο άνθρακας διαστάλθηκαν διαφορετικά. Ένας δίσκος στράβωσε, άρχισε να τρίβεται στη δαγκάνα, και η θερμότητα έβρασε το υγρό των φρένων. Στον 41ο γύρο ο Pace πάτησε το πεντάλ και αυτό πήγε μέχρι κάτω. Το αυτοκίνητο βγήκε από την πίστα και καταστράφηκε ολοσχερώς. Σύμφωνα με την αναδρομή του Motor Sport στα φρένα άνθρακα, από εκεί και πέρα τα φρένα της πρώτης γενιάς έμειναν κυρίως στις δοκιμές.
Ο Murray δεν τα παράτησε και τα έβαλε στον σχεδιασμό της BT46. Στο Kyalami ο Jenkinson περιέγραφε τακάκια από ένα ενιαίο κομμάτι ανθρακονημάτων και δαγκάνες δύο εμβόλων σε κάθε πλευρά του δίσκου. Το πρόγραμμα, πάντως, δεν είχε ακόμα την αξιοπιστία που απαιτεί ένας ολόκληρος αγώνας. Στο ρεπορτάζ από το Monaco ο Jenkinson έγραφε ότι καμία Brabham δεν τα χρησιμοποιούσε, γιατί είχαν αποσυρθεί για περισσότερη έρευνα και εξέλιξη. Το ίδιο ίσχυε και στο Βέλγιο και στην Ισπανία. Η Brabham θα έκανε τελικά καινούργια αρχή με την BT49 και άλλον προμηθευτή. Η πρώτη νίκη με φρένα άνθρακα–άνθρακα ήρθε μόλις στη Βραζιλία του 1982, και χάθηκε κι αυτή στα χαρτιά, όταν η Brabham του Nelson Piquet αποκλείστηκε για χαμηλό βάρος.
Η BT46 είχε επίσης ενσωματωμένους πνευματικούς γρύλους. Οι μηχανικοί σύνδεαν έναν σωλήνα πεπιεσμένου αέρα από εξωτερική πηγή, και το αυτοκίνητο σηκωνόταν από το έδαφος χωρίς να χρειαστούν εξωτερικοί γρύλοι. Η ευκολία φαινόταν κυρίως στις αλλαγές ελαστικών κατά τις δοκιμές.
Η BT46 ήταν γρήγορη πριν αποκτήσει ανεμιστήρα
Η pole του Kyalami δεν ήταν τυχαία. Η συμβατική BT46 είχε ταχύτητα, όμως η Brabham δυσκολευόταν να την κάνει σταθερή συγκομιδή βαθμών, γιατί ο Alfa Romeo έδινε ισχύ αλλά όχι αξιοπιστία. Στο Long Beach, στις 2 Απριλίου, ο Watson ήταν δεύτερος πίσω από τη Ferrari του Gilles Villeneuve όταν εγκατέλειψε με μηχανική βλάβη από τους πρώτους γύρους. Ο Lauda πήρε τη θέση του και πίεζε τον Villeneuve, ώσπου μετά από 27 γύρους σταμάτησε κι εκείνος, με πρόβλημα στην ανάφλεξη.
Το Monaco, στις 7 Μαΐου, ήταν άλλη ιστορία. Ο Carlos Reutemann πήρε την pole με τη Ferrari, αλλά ο Watson και ο Lauda ήταν δεύτερος και τρίτος. Στην εκκίνηση ο Watson πέρασε μπροστά στη Sainte Dévote και οδήγησε τον αγώνα ως τον 38ο γύρο. Τότε, με τον Lauda να τον πιέζει, πήρε την έξοδο διαφυγής στο σικέιν του λιμανιού και έπεσε πίσω από τον Depailler και τον Αυστριακό. Ο Lauda είχε πλησιάσει τον Depailler, όταν έπαθε κλατάρισμα και χρειάστηκε να σταματήσει για ελαστικό. Γύρισε στην πίστα έκτος, πέρασε έναν έναν όσους είχε μπροστά του, πήρε τη δεύτερη θέση από τον Jody Scheckter στον 72ο γύρο και έκανε και τον ταχύτερο γύρο του αγώνα. Ο Watson, μετά από δεύτερη έξοδο, τερμάτισε τέταρτος. Τα επίσημα αποτελέσματα της Formula 1 καταγράφουν τη δεύτερη και την τέταρτη θέση.
Η Lotus 79 δεν είχε τρέξει ακόμα. Έκανε το ντεμπούτο της στο Βέλγιο, στις 21 Μαΐου, και ο Mario Andretti κέρδισε αμέσως. Στην Ισπανία, στις 4 Ιουνίου, οι δύο Lotus 79 τερμάτισαν πρώτες, ο Andretti μπροστά από τον Peterson. Η υπεροχή τους ερχόταν σε μεγάλο βαθμό από το ground effect. Τα sidepods δούλευαν σαν ανεστραμμένες πτέρυγες, και τα πλευρικά skirts εμπόδιζαν τον αέρα να διαρρεύσει, ώστε κάτω από το αυτοκίνητο να δημιουργείται χαμηλή πίεση.
Η Brabham δεν μπορούσε να αντιγράψει τη διάταξη. Ο φαρδύς Alfa Romeo καθόταν ακριβώς εκεί όπου έπρεπε να καταλήγουν τα τούνελ Venturi και να ξεκινά ο diffuser. Σε συνέντευξή του στο Motor Sport το 2021, ο Murray θυμήθηκε ότι, όταν σχεδίασε μια τυπική διατομή πτέρυγας πάνω στην BT46, το σημείο όπου το Venturi γυρίζει σε diffuser έπεφτε πάνω στις κυλινδροκεφαλές. Είπε στον Ecclestone ότι δεν θα είχαν ποτέ καθαρή διατομή όπως οι Ferrari ή τα αυτοκίνητα με τον DFV. Η πρώτη του ιδέα ήταν ένα αυτοκίνητο με δύο monocoque, ώστε να μετακινηθούν τα μηχανικά μέρη και να ελευθερωθεί χώρος για τον αέρα. Αποδείχθηκε πολύ βαρύ και την εγκατέλειψε.
Η BT46B και η λύση του ανεμιστήρα
Η χρήση ανεμιστήρα για τη δημιουργία υποπίεσης κάτω από ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο είχε ήδη δοκιμαστεί στο Can-Am, με τη Chaparral 2J. Για το πώς έφτασε η Brabham εκεί κυκλοφορούν περισσότερες από μία εκδοχές. Στους ζεστούς αγώνες της Νότιας Αμερικής, η ομάδα είχε δοκιμάσει ψυγεία λαδιού ξαπλωμένα πάνω στον κινητήρα, και κάτω από ένα από αυτά είχε βάλει έναν ηλεκτρικό ανεμιστήρα. Σύμφωνα με μία εκδοχή, στις δοκιμές της ψύξης φάνηκε ότι ένας τέτοιος ανεμιστήρας έδινε και λίγη κάθετη δύναμη, και ο Cox, που ήταν παρών, το πρόσεξε. Ο ίδιος ο Murray, είκοσι χρόνια μετά, δεν θυμόταν ακριβώς από πού ξεκίνησε η ιδέα.
Ο Murray και ο Cox έστησαν ένα σύστημα προσαρμοσμένο στους κανονισμούς της Formula 1. Έπρεπε να δουλεύει με τον υπάρχοντα κινητήρα και να μπορεί να παρουσιαστεί ως σύστημα ψύξης, γιατί οι κινητές αεροδυναμικές συσκευές ήταν απαγορευμένες. Στην BT46B το ψυγείο νερού ανέβηκε πάνω από τον κινητήρα, και το πίσω μέρος του αυτοκινήτου κλείστηκε προσεκτικά. Πίσω από το κιβώτιο μπήκε ένας ανεμιστήρας επτά πτερυγίων, που κινούνταν από τον κινητήρα μέσω του κιβωτίου. Εύκαμπτα skirts περιόριζαν την είσοδο εξωτερικού αέρα από τα πλάγια και από τα υπόλοιπα ανοίγματα κάτω από το πλαίσιο.
Η μετάδοση της κίνησης στον ανεμιστήρα ήθελε κι αυτή δουλειά. Ο Murray έχει περιγράψει τέσσερις διαφορετικούς συμπλέκτες. Ο ένας αποσύνδεε τον ανεμιστήρα από τις αλλαγές ταχυτήτων, για να μην αργούν. Ένας άλλος περιόριζε τη ροπή, ώστε στην εκκίνηση ο ανεμιστήρας να μη χρειαστεί να φτάσει από το μηδέν στις μέγιστες στροφές ακαριαία. Ένας τρίτος επέτρεπε στους μηχανικούς να ζεσταίνουν τον κινητήρα στα pits χωρίς να γυρίζει ο ανεμιστήρας. Τα πτερύγια έσπασαν αρκετές φορές στις δοκιμές, και το κέντρο του ανεμιστήρα ξαναφτιάχτηκε την τελευταία στιγμή από συμπαγές αλουμίνιο. Η αρχική ελπίδα ήταν να είναι έτοιμο το αυτοκίνητο για το Monaco, έξι εβδομάδες πριν από τη Σουηδία.
Όταν ο ανεμιστήρας γύριζε, τραβούσε αέρα μέσα από το ψυγείο και ταυτόχρονα ρουφούσε αέρα από το κάτω μέρος του αυτοκινήτου. Η διαφορά πίεσης ανάμεσα στην πάνω και την κάτω πλευρά πίεζε τα ελαστικά στην άσφαλτο. Σύμφωνα με την αναδρομή του The Race, ο ανεμιστήρας έπαιρνε περίπου 30 ίππους από τον κινητήρα. Ήταν τίμημα που άξιζε, γιατί το αυτοκίνητο κέρδιζε πολύ περισσότερα στις στροφές.
Το κέρδος φαινόταν κυρίως στις αργές στροφές. Η κάθετη δύναμη μιας πτέρυγας πέφτει απότομα μαζί με την ταχύτητα. Στην BT46B η αναρρόφηση ακολουθούσε τις στροφές του κινητήρα, και η πρόσθετη πρόσφυση έμενε εκεί ακόμα κι όταν το αυτοκίνητο κινούνταν αργά.
Το σύστημα είχε όμως ένα αδύνατο σημείο. Για να κρατηθεί η υποπίεση, τα skirts έπρεπε να σφραγίζουν καλά τον χώρο κάτω από το αυτοκίνητο. Αν πίεζαν πολύ την άσφαλτο, φθείρονταν. Αν δεν πίεζαν αρκετά, ο εξωτερικός αέρας έμπαινε από κάτω και η κάθετη δύναμη χανόταν απότομα.
Ο Cox βρήκε τη λύση σε μια μάντρα με παλιοσίδερα. Πήρε τον υψομετρητή από ένα παλιό αεροπλάνο, και ένας σωλήνας Pitot στη μύτη του αυτοκινήτου έδινε την εξωτερική πίεση για σύγκριση. Στο όργανο του cockpit υπήρχε μια πράσινη και μια κόκκινη περιοχή. Αν η βελόνα έμπαινε στο κόκκινο, η στεγανοποίηση είχε χαθεί και ο οδηγός έπρεπε να κόψει ταχύτητα. Ο Murray περιγράφει το σύστημα σε απόσπασμα από το βιβλίο του One Formula, 50 Years of Car Design.
Το όριο του 50%
Ο Murray διάβαζε τους κανονισμούς συνεχώς, και είχε προσέξει μια διατύπωση. Οι κινητές συσκευές των οποίων η κύρια λειτουργία ήταν αεροδυναμική έπρεπε να μένουν σταθερές ως προς το αναρτώμενο μέρος του μονοθεσίου. Η λέξη «κύρια» άφηνε χώρο.
Ο ανεμιστήρας της Brabham έκανε δύο δουλειές: συνέβαλλε στην ψύξη του κινητήρα και δημιουργούσε υποπίεση κάτω από το μονοθέσιο. Η ομάδα υποστήριξε ότι το μεγαλύτερο μέρος του αέρα περνούσε από το ψυγείο, άρα η κύρια λειτουργία ήταν η ψύξη. Περιέγραψε τη διάταξη στη CSI σε μια σύσκεψη στη Μαδρίτη μετά το Grand Prix Ισπανίας, και η CSI δέχτηκε τον λόγο του Murray χωρίς να δει το αυτοκίνητο. Στο Motor Sport του Αυγούστου 1978 ο Jenkinson γράφει ότι οι υπολογισμοί των τεχνικών της CSI συμφώνησαν, λίγο πολύ, με τα νούμερα του Murray: 70% ψύξη και 30% αναρρόφηση. Ο Murray έχει πει αργότερα ότι οι μετρήσεις έδειξαν πάνω από 55% του αέρα να περνά από το ψυγείο.
Τα ποσοστά αυτά μετρούσαν πώς μοιραζόταν η ροή του αέρα. Πόσο από το συνολικό downforce έβγαζε ο ανεμιστήρας δεν το έλεγαν. Η ομάδα δεν έκρυψε ποτέ ότι η αναρρόφηση κολλούσε το αυτοκίνητο στο έδαφος. Ο Murray εξήγησε στους τεχνικούς ελέγχους ότι κάτι λιγότερο από τον μισό αέρα ρουφούσε το αυτοκίνητο προς τα κάτω, και ότι δεν προσπαθούσε να το κρύψει.
Οι αντίπαλοι δεν πείστηκαν. Σύμφωνα με το Motor Sport, η Lotus, η McLaren, η Tyrrell, η Surtees και η Williams δεν δέχτηκαν τις εξηγήσεις της Brabham. Οι τέσσερις πρώτες υπέβαλαν πριν από τον αγώνα κοινή ένσταση, ότι το αυτοκίνητο ήταν παράνομο ως κινητή αεροδυναμική συσκευή. Ακούστηκε επίσης ότι ο ανεμιστήρας πετούσε χώματα και πέτρες στα αυτοκίνητα που ακολουθούσαν. Ο Murray το απέρριπτε, λέγοντας ότι η ροή στην έξοδο του ανεμιστήρα δεν έφτανε για κάτι τέτοιο. Ο Cox είχε πάει κάποτε για συνέντευξη στην Tyrrell και είχε δει ένα πρόχειρο σχέδιο με ανεμιστήρα στο τραπέζι του σχεδιαστή Maurice Philippe. Είχε υποσχεθεί να μην το πει πουθενά.
Οι αγωνοδίκες στη Σουηδία απέρριψαν τις ενστάσεις και άφησαν τις Brabham να τρέξουν. Η ομάδα είχε κάνει τις δοκιμές της κρυφά, στο Brands Hatch και στην πίστα της Alfa Romeo στο Balocco, και ήθελε να κρατήσει μυστικές τις λεπτομέρειες ακόμα και στο Anderstorp. Όποτε το αυτοκίνητο σταματούσε, το πίσω μέρος του σκεπαζόταν. Οι μηχανικοί είχαν βρει ένα καπάκι από κάδο απορριμμάτων που ταίριαζε τέλεια πάνω στον ανεμιστήρα, και το χρησιμοποιούσαν για να χαλάνε τις φωτογραφίες.
Η νίκη στο Anderstorp
Στις κατατακτήριες του Grand Prix Σουηδίας, στις 17 Ιουνίου, ο Andretti πήρε την pole με τη Lotus 79 και χρόνο 1:22.058. Ο Watson ήταν δεύτερος με την BT46B, περίπου επτά δέκατα πίσω, και ο Lauda τρίτος. Ο Murray έχει πει ότι οι Brabham ήταν τόσο γρήγορες που ο Ecclestone, για να μην εξοργίσει εντελώς τους υπόλοιπους, έβαλε τους οδηγούς να κάνουν τις κατατακτήριες με γεμάτα ρεζερβουάρ.
Στην εκκίνηση ο Andretti κράτησε την πρώτη θέση και ο Lauda πέρασε δεύτερος. Ο Watson ξεκίνησε άσχημα, έχασε θέσεις, και προσπαθώντας να τις πάρει πίσω έκανε σβούρα και εγκατέλειψε. Ο Lauda έμεινε πίσω από τη Lotus για το πρώτο μισό του αγώνα, πιέζοντας συνεχώς τον Andretti. Στον 38ο γύρο ο Αμερικανός άνοιξε τη γραμμή του και ο Lauda πέρασε μπροστά. Λίγους γύρους αργότερα ο Cosworth της Lotus διαλύθηκε, και ο Αυστριακός έμεινε χωρίς αντίπαλο.
Η BT46B έκλεισε τους 70 γύρους σε 1:41:00.606 και τερμάτισε 34,019 δευτερόλεπτα μπροστά από την Arrows του Riccardo Patrese. Τρίτος ήταν ο Peterson με τη δεύτερη Lotus. Ο Lauda έκανε και τον ταχύτερο γύρο του αγώνα, 1:24.836.
Πόσο μεγάλο ήταν το πλεονέκτημα δεν το έμαθε ποτέ κανείς. Ο Andretti είχε μείνει μπροστά για 37 γύρους, ο Watson δεν τερμάτισε, και το αυτοκίνητο δεν δοκιμάστηκε ποτέ σε μια σειρά από διαφορετικές πίστες και συνθήκες. Ο Murray ήταν πεπεισμένος ότι με αυτό θα διεκδικούσαν το πρωτάθλημα.
Η απόφαση της 23ης Ιουνίου
Μετά τη Σουηδία, η υπόθεση έφυγε από τους τεχνικούς ελέγχους και πήγε στις αίθουσες συσκέψεων. Ο Ecclestone ήταν σε δύσκολη θέση. Ήταν ιδιοκτήτης της Brabham, αλλά την ίδια χρονιά είχε αναλάβει επικεφαλής της Formula One Constructors’ Association (FOCA), μέσω της οποίας οι ομάδες προσπαθούσαν να πάρουν περισσότερη δύναμη στη διοίκηση και στα οικονομικά του πρωταθλήματος. Η δική του δύναμη στηριζόταν στους ίδιους ανθρώπους που η Brabham μόλις είχε ταπεινώσει.
Ο Chapman και οι υπόλοιποι κατασκευαστές φοβούνταν ότι, αν ο ανεμιστήρας έμενε, θα έπρεπε να φτιάξουν τους δικούς τους σε ελάχιστο χρόνο. Ο Chapman είπε τότε, με κάθε σοβαρότητα, ότι θα είχε μια Lotus 79 με ανεμιστήρα στο Brands Hatch για το Βρετανικό Grand Prix, και ότι η Brabham δεν θα έβλεπε από πού πέρασε.
Την Πέμπτη μετά τον αγώνα, 22 Ιουνίου, έγινε μια μακριά και πικρή συνεδρίαση της FOCA, που κατέληξε σε συμβιβασμό. Η Brabham θα μπορούσε να τρέξει την BT46B ως την 1η Αυγούστου, δηλαδή στη Γαλλία, στη Βρετανία και στη Γερμανία, και μετά θα την αποσύρει. Την επόμενη μέρα, 23 Ιουνίου, η πρόταση πήγε σε ειδική επιτροπή της Commission Sportive Internationale (CSI) στο Παρίσι.
Σύμφωνα με τον Jenkinson, η επιτροπή είχε τέσσερα μέλη και πρόεδρο. Ο Dean Delamont και ο Huschke von Hanstein ψήφισαν υπέρ του συμβιβασμού, ο Alberto Rogano και ο Jean-Marie Balestre κατά. Ο πρόεδρος Pierre Ugeux έριξε την αποφασιστική ψήφο κατά, και ο συμβιβασμός απορρίφθηκε. Η CSI αποφάσισε ότι τα μονοθέσια με ανεμιστήρες απαγορεύονταν από την ημέρα της συνεδρίασης. Η νίκη του Lauda έμεινε έγκυρη.
Ο Murray λέει άλλη ιστορία. Υποστηρίζει ότι η BT46B δεν κρίθηκε ποτέ παράνομη και ότι ο Ecclestone του ζήτησε να την αποσύρει, επειδή δεχόταν τεράστια πίεση από τον Chapman, τον Tyrrell και τους άλλους κατασκευαστές. Σε αναδρομή του το 2019 είπε ότι κρατάει ακόμα μια επιστολή της CSI. Σύμφωνα με αυτήν, το αυτοκίνητο ήταν απολύτως νόμιμο και μπορούσε να τρέξει ως το τέλος του 1978, οπότε το παραθυράκι θα έκλεινε.
Οι δύο εκδοχές δεν συμφωνούν στο τι ακριβώς ίσχυε τυπικά μετά τη Σουηδία. Το ρεπορτάζ της εποχής μιλάει για απαγόρευση από τις 23 Ιουνίου, ενώ ο Murray αποδίδει το τέλος του αυτοκινήτου στον Ecclestone. Σε ένα σημείο συμφωνούν: η Brabham δεν τιμωρήθηκε για τη Σουηδία. Η BT46B πέρασε τους ελέγχους, κέρδισε, και δεν της επιτράπηκε να εξελιχθεί μέσα στο πρωτάθλημα.
Ο Murray δούλευε ήδη την επόμενη εκδοχή, την BT47, ένα αυτοκίνητο σχεδιασμένο από την αρχή γύρω από τον ανεμιστήρα. Το αμάξωμα θα ήταν πιο «κουτί», ώστε η ίδια αναρρόφηση να δίνει ακόμα περισσότερη κάθετη δύναμη. Η ταχύτητα του ανεμιστήρα θα ήταν μεταβλητή, για να μην τρώει τόση ισχύ στις ευθείες. Η BT47 δεν κατασκευάστηκε ποτέ, γιατί οι κανονισμοί του 1979 έκλειναν τον δρόμο.
Η δεύτερη νίκη ήρθε χωρίς ανεμιστήρα
Στις 2 Ιουλίου 1978, στο Paul Ricard, η Brabham εμφανίστηκε με τα ίδια δύο αυτοκίνητα της Σουηδίας, χωρίς ανεμιστήρες και με τα ψυγεία νερού ξανά μπροστά. Ο Watson πήρε την pole με 1:44.410, πέντε εκατοστά μπροστά από τον Andretti. Ήταν η δεύτερη pole της BT46 μέσα στη χρονιά, μετά από εκείνη του Lauda στο Kyalami, και η πρώτη του Watson με την ομάδα. Ο Andretti τον πέρασε από τον πρώτο γύρο και κέρδισε. Ο Watson τερμάτισε τέταρτος.
Στο Βρετανικό Grand Prix, στις 16 Ιουλίου, οι δύο Brabham ανέβηκαν μαζί στο βάθρο. Ο Lauda τερμάτισε δεύτερος, μόλις 1,23 δευτερόλεπτα πίσω από τη Ferrari του Reutemann, και ο Watson τρίτος. Η βασική BT46 έμενε ανταγωνιστική χωρίς την πρόσθετη κάθετη δύναμη της έκδοσης B.
Η δεύτερη νίκη ήρθε στις 10 Σεπτεμβρίου στη Monza, σε έναν αγώνα που σημαδεύτηκε από το ατύχημα της εκκίνησης και τον θάνατο του Ronnie Peterson την επόμενη μέρα. Ο αγώνας ξεκίνησε ξανά με απόσταση 40 γύρων αντί για 52. Ο Villeneuve και ο Andretti πέρασαν πρώτοι τη γραμμή, αλλά πήραν ποινή ενός λεπτού για πρόωρη εκκίνηση. Ο Lauda, τρίτος στην πίστα, ανακηρύχθηκε νικητής, και ο Watson, τέταρτος στην πίστα, ανέβηκε δεύτερος. Τα επίσημα αποτελέσματα δίνουν στον Lauda 1:07:04.540 και τον Watson 1,480 δευτερόλεπτα πίσω του.
Ήταν ένα 1-2 που έγινε στο γραφείο των αγωνοδικών. Οι Brabham δεν ήταν τα δύο ταχύτερα αυτοκίνητα στην πίστα, αλλά τερμάτισαν αρκετά κοντά ώστε οι ποινές να τις φέρουν μπροστά. Ο Lauda έδωσε το τρόπαιο του Grand Prix στον Andretti, που εκείνη τη μέρα είχε γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής. Η νίκη αυτή ήταν η τελευταία της Alfa Romeo στη Formula 1, είτε ως κατασκευάστριας είτε ως προμηθεύτριας κινητήρων.
Η Brabham-Alfa Romeo έκλεισε τη χρονιά τρίτη στους Κατασκευαστές με 53 βαθμούς, πίσω από τη Lotus με 86 και τη Ferrari με 58. Ο Lauda τερμάτισε τέταρτος στους Οδηγούς με 44. Η ομάδα είχε δύο νίκες, δύο pole με τη συμβατική BT46 και αρκετά βάθρα. Της έλειψε η σταθερότητα για να απειλήσει τη Lotus σε ολόκληρη τη σεζόν.
Για το 1979 η Alfa Romeo έφτιαξε έναν πιο στενό V12, και ο Murray σχεδίασε γύρω του την BT48. Ο φαρδύς flat-12 που είχε δώσει στην Brabham το πλεονέκτημα της ισχύος είχε γίνει το εμπόδιο που την κράτησε μακριά από το ground effect. Η BT46B εμφανίστηκε δημόσια μία ακόμα φορά, στις 3 Ιουνίου 1979, στο Donington, στη χρονομετρημένη εκδήλωση στη μνήμη του Gunnar Nilsson. Την οδήγησε ένας νεαρός Nelson Piquet. Μετά εξαφανίστηκε από τις πίστες για σχεδόν τρεις δεκαετίες.








