Ο Γερμανός ήταν ένας διαφορετικός οδηγός.Ήσυχος, συγκρατημένος, εσωστρεφής. Δεν είχε την ανάγκη να επιβληθεί με λόγια. Προτιμούσε να μιλήσει μέσα από το χρόνομετρο, μέσα από την ακρίβεια, μέσα από εκείνη τη σπάνια αίσθηση που είχε για το αυτοκίνητο.
Και ίσως γι' αυτό πολλές φορές παρεξηγήθηκε.
Γιατί όταν ένας οδηγός είναι τόσο γρήγορος αλλά δεν φωνάζει, τόσο ανταγωνιστικός αλλά δεν προκαλεί, τόσο φιλόδοξος αλλά δεν ψάχνει δικαιολογίες, είναι εύκολο να δημιουργηθεί γύρω του ένας μύθος που δεν έχει απαραίτητα σχέση με τον ίδιο.
Ο Frentzen δεν χρειάστηκε ποτέ να αποδείξει ότι μπορούσε να σταθεί απέναντι στους μεγάλους. Το έκανε το 1997, όταν στη Williams πήρε δύο νίκες και ολοκλήρωσε τη χρονιά στην δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, πίσω από τον Jacques Villeneuve.
Δεν ήταν απλώς ένας γρήγορος Γερμανός οδηγός. Ήταν ένας οδηγός που μπορούσε να οδηγήσει ένα κορυφαίο μονοθέσιο στο απόλυτο όριό του χωρίς να χρειάζεται να μετατρέψει κάθε Κυριακή σε παράσταση.
Αργότερα, στη Jordan, ήρθε η πιο όμορφη περίοδος της καριέρας του. Το 1999 κέρδισε δύο Grand Prix και, για μεγάλο κομμάτι της σεζόν, βρέθηκε μέσα στη μάχη του πρωταθλήματος. Με ένα αυτοκίνητο που δεν θεωρούνταν φαβορί, ο Frentzen έφτασε μέχρι την τρίτη θέση της τελικής βαθμολογίας.
Δεν ήταν ο οδηγός που θα σου ζητούσε να τον αγαπήσεις. Ήταν ο οδηγός που, αν αγαπούσες πραγματικά τη Formula 1, σε ανάγκαζε να τον προσέξεις.
Είχε απέναντί του ονόματα μεγαλύτερα από το δικό του, ομάδες με περισσότερους πόρους και οδηγούς με πολύ μεγαλύτερη δημοσιότητα. Εκείνος όμως συνέχιζε να κάνει αυτό που γνώριζε καλύτερα, να οδηγεί.
Και όταν το αυτοκίνητο ήταν σωστό, μπορούσε να γίνει εκπληκτικός. Ο Frentzen δυστυχώς δεν έμεινε στη μνήμη όσο θα άξιζε η πραγματική του ταχύτητα. Δεν είχε την εξωστρέφεια του Schumacher, την αύρα του Villeneuve ή την ιδιαιτερότητα άλλων μεγάλων προσωπικοτήτων της εποχής.
Είχε την αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου που δεν χρειάστηκε ποτέ να φωνάξει για να αποδείξει ότι ήταν εκεί. Και αν υπάρχει ένας τρόπος να θυμόμαστε σήμερα τον Heinz-Harald Frentzen, είναι αυτός: Ως έναν από τους οδηγούς που μας υπενθυμίζουν ότι στη Formula 1 δεν χρειάζεται πάντα να είσαι ο πιο θορυβώδης για να είσαι πραγματικά γρήγορος. Μερικές φορές αρκεί ένας καθαρός γύρος, ένα καλό μονοθέσιο. Και ένας οδηγός που ξέρει ακριβώς πού βρίσκεται το όριο.
