Ferrari 248 F1: Οι εννέα νίκες που δεν έφτασαν
Στον 37ο γύρο του Ιαπωνικού Grand Prix του 2006, ο Michael Schumacher προηγούνταν στη Suzuka όταν ο κινητήρας της Ferrari του παρέδωσε πνεύμα. Ήταν η πρώτη φορά από τη Γαλλία του 2000 που του έσπαγε κινητήρας σε αγώνα. Είχε φτάσει στην Ιαπωνία ισόβαθμος με τον Fernando Alonso στους 116 βαθμούς, μετά τη νίκη του στη Σαγκάη, και απέμεναν δύο αγώνες. Ο Alonso κέρδισε στη Suzuka και δύο εβδομάδες αργότερα, στη Βραζιλία, τερμάτισε δεύτερος πίσω από τον Felipe Massa και πήρε το δεύτερο συνεχόμενο πρωτάθλημά του. Ο Schumacher, που είχε πέσει στην ουρά μετά από ένα κλατάρισμα στους πρώτους γύρους, ανέβηκε ως την τέταρτη θέση.
Η τελική βαθμολογία ήταν 134-121 για τον Ισπανό και 206-201 για τη Renault. Η Ferrari 248 F1, όμως, είχε κλείσει τη χρονιά με εννέα νίκες έναντι οκτώ της Renault R26, και είχε κερδίσει τους επτά από τους εννέα τελευταίους αγώνες.
Ο λευκός καπνός της Suzuka έμεινε ως η στιγμή που έκρινε τον τίτλο. Εγώ πιστεύω ότι ο τίτλος είχε χαθεί πολύ νωρίτερα, στους πρώτους μήνες της χρονιάς. Η Bridgestone είχε φτιάξει ένα ελαστικό με μεγαλύτερες δυνατότητες στις υψηλές θερμοκρασίες, και η Ferrari χρειάστηκε σχεδόν μισή σεζόν για να μάθει να τις εκμεταλλεύεται. Η Renault, με τα Michelin, είχε από τον Μάρτιο ένα αυτοκίνητο που έφτανε σε μια πίστα και ήταν αμέσως γρήγορο.
### Το τοιχίο της Μελβούρνης και το όριο των 130 βαθμών
Στον τρίτο αγώνα της χρονιάς, στην Αυστραλία, ο Schumacher ξεκίνησε δέκατος. Ο καιρός ήταν δροσερός, το Safety Car έβγαινε ξανά και ξανά, και στο πρώτο μέρος του αγώνα δεν μπορούσε να ζεστάνει τα ελαστικά του. Μετά το pit stop τα Bridgestone ήρθαν επιτέλους στη σωστή θερμοκρασία και, όπως είπε η ίδια η Ferrari, η διαφορά φάνηκε αμέσως. Στον 33ο γύρο είχε φτάσει τη Honda του Jenson Button και τον πίεζε για την τέταρτη θέση. Στην τελευταία στροφή βγήκε φαρδιά, πάτησε ένα kerb που αποσταθεροποίησε το αυτοκίνητο και κατέληξε στον τοίχο.
Η εικόνα της Μελβούρνης, ένα αυτοκίνητο που στην αρχή δεν ζέσταινε τα ελαστικά του και μετά έβαζε τον οδηγό να ρισκάρει για να πάρει πίσω τον χαμένο χρόνο, είχε τις ρίζες της στο 2005. Τότε οι κανονισμοί απαγόρευαν την αλλαγή ελαστικών στον αγώνα, και η Ferrari είχε κερδίσει μόνο στην Ινδιανάπολη των έξι αυτοκινήτων. Το 2006 οι αλλαγές ελαστικών επέστρεψαν, και η Bridgestone ήρθε με ένα ελαστικό εντελώς διαφορετικής κατασκευής.
Στην αναδρομή της για το 2006, η ιαπωνική εταιρεία γράφει ότι δούλευε πάνω σε αυτή την κατασκευή από το 2004, με στόχο μεγαλύτερη αντοχή στη θερμότητα. Στην αρχή τα πράγματα πήγαν τόσο άσχημα, που ο Luca Badoer, ο δοκιμαστής της Ferrari, το απέρριψε λέγοντας ότι το ελαστικό ήταν για πέταμα. Το πρόβλημα που προσπαθούσαν να λύσουν ήταν συγκεκριμένο. Με τα προηγούμενα ελαστικά, όταν το αυτοκίνητο περνούσε δύο ή τρεις γρήγορες στροφές στη σειρά, η θερμοκρασία τους έφτανε περίπου τους 130 βαθμούς. Γίνονταν ασταθή στην επόμενη στροφή και ο οδηγός έπρεπε να καθυστερήσει το γκάζι.
Το ελαστικό του 2006 δεν ζεσταινόταν έτσι. Στις χειμερινές δοκιμές, όμως, με κρύα άσφαλτο, εμφάνισε το ανάποδο πρόβλημα. Τα πίσω ελαστικά γλιστρούσαν και οι οδηγοί έχαναν τον έλεγχο, σε σημείο που οι μηχανικοί της Bridgestone ανέβαζαν τις πιέσεις το πρωί για να ζεσταθεί πιο εύκολα η γόμα. Οι ίδιοι οδηγοί, πάντως, έλεγαν ότι μόλις ζεσταινόταν, η πρόσφυση στην επιτάχυνση ήταν εκπληκτική.
Η Ferrari είχε λοιπόν ένα ελαστικό με το οποίο ο οδηγός μπορούσε να πιέζει περισσότερη ώρα, αλλά τους πρώτους μήνες δυσκολευόταν να το ζεστάνει αρκετά για να δουλέψει.
### Ένας νέος V8 και μια ανάρτηση κομμένη στα μέτρα της γόμας
Δύο εβδομάδες πριν από τη Μελβούρνη, στη Μαλαισία, η Ferrari είχε αλλάξει τρεις κινητήρες μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο, λόγω προβλημάτων στα έμβολα. Ο Schumacher, που είχε τον τέταρτο χρόνο στις κατατακτήριες, ξεκίνησε 14ος και τερμάτισε έκτος, πίσω από τον Massa.
Εκτός από το ελαστικό, η Ferrari μάθαινε εκείνους τους μήνες και ένα ολοκαίνουργιο αυτοκίνητο. Η 248 F1, που παρουσιάστηκε στο Mugello στις 24 Ιανουαρίου 2006, είχε σχεδιαστεί από την αρχή γύρω από τον νέο κινητήρα. Η Formula 1 είχε αντικαταστήσει τους τρίλιτρους V10 με V8 των 2,4 λίτρων, και από εκεί βγήκε το όνομα του αυτοκινήτου. Ο Type 056 ήταν ένας V8 90 μοιρών, 2.398 κ.εκ., με 32 βαλβίδες και βάρος 95 κιλά, ο πρώτος V8 της Scuderia μετά τη Ferrari 158 του 1964, και είχε διαφορετικούς κραδασμούς και διαφορετική απόδοση από τον V10. Στη Formula 1 ο κινητήρας είναι δομικό στοιχείο ανάμεσα στο monocoque και το κιβώτιο, οπότε η αλλαγή άγγιξε τις βάσεις του, τη μετάδοση και όλο το πίσω μέρος του πλαισίου. Ο Aldo Costa, που είχε πάρει την ευθύνη της σχεδίασης από τον Rory Byrne, είπε στην παρουσίαση ότι το σασί ήταν καινούργιο, κυρίως στο κεντρικό του τμήμα, όπως και το κιβώτιο και το διαφορικό. Παραδέχτηκε επίσης ότι οι μεγαλύτεροι κραδασμοί του V8 είχαν φέρει προβλήματα στην αρχή της εξέλιξης.
Το πίσω μέρος σχεδιάστηκε με το βλέμμα στα Bridgestone. Στην τεχνική περιγραφή της παρουσίασης, η Ferrari έδινε δύο στόχους για την καινούργια πίσω ανάρτηση: να αξιοποιεί μηχανικά καλύτερα τα ελαστικά και να ανεβάσει την αεροδυναμική απόδοση του πίσω μέρους. Γι' αυτό ξανασχεδιάστηκαν το πάτωμα και ο diffuser, και τα αμορτισέρ εξελίχθηκαν μαζί με τη Sachs. Το πίσω ελαστικό πρέπει να δίνει πλευρική πρόσφυση μέσα στη στροφή και, στην έξοδο, να περνάει τη ροπή στην άσφαλτο, χωρίς οι κινήσεις του πλαισίου να αλλάζουν το αεροδυναμικό φορτίο από πάνω του.
Το μεταξόνιο έμεινε στα 3.050 χιλιοστά, παρότι ο V8 είναι πιο κοντός από τον V10, χάρη σε ένα μακρύτερο κέλυφος κιβωτίου. Άλλαξαν οι εισαγωγές των sidepods, η ψύξη, το κάλυμμα του κινητήρα και η περιοχή των εξατμίσεων, και οι καθρέφτες πήγαν στην άκρη των sidepods, μακριά από το cockpit. Στους πίσω τροχούς, από το Μπαχρέιν κιόλας, υπήρχαν καλύμματα από ανθρακόνημα δεμένα με τους αεραγωγούς των φρένων, σε ένα σημείο όπου ο αέρας γύρω από τον τροχό που γυρίζει είναι πολύ διαταραγμένος. Όταν ξαναβγήκαν στο προσκήνιο στην Τουρκία, σε πιο κλειστή εκδοχή, ο Ross Brawn υπερασπίστηκε τη νομιμότητά τους. Κανείς, είπε, δεν σχεδιάζει αεραγωγό φρένων χωρίς να σκέφτεται την αεροδυναμική, και η FIA ήταν ενήμερη.
Η Bridgestone γράφει ότι στους πρώτους αγώνες το πρόβλημα ήταν ο τρόπος που χρησιμοποιούνταν το ελαστικό. Έπρεπε να αλλάξουν τα αυτοκίνητα, οι ρυθμίσεις και ο τρόπος οδήγησης, και αυτό πήρε σχεδόν μισή σεζόν.
### Το χάντικαπ των 25 βαθμών και το παράδοξο της Ινδιανάπολης
Όσο η Ferrari έψαχνε πώς να κάνει την ανάρτηση και τα ελαστικά να δουλέψουν μαζί, η Renault έπαιρνε σχεδόν το μέγιστο κάθε Κυριακή. Η R26 είχε στο ρύγχος της το tuned mass damper: έναν δίσκο περίπου 9 κιλών ανάμεσα σε δύο ελατήρια, μέσα σε έναν κύλινδρο, που κινούνταν αντίθετα από το πλαίσιο και έκοβε τις κατακόρυφες ταλαντώσεις του πάνω από ανωμαλίες και kerbs. Το αυτοκίνητο έμενε πιο σταθερό και η αεροδυναμική του δούλευε σε πιο προβλέψιμες συνθήκες. Η Renault το είχε από τον Σεπτέμβριο του 2005 και, όπως έλεγε η ίδια, το είχαν χρησιμοποιήσει κατά καιρούς μέχρι και έξι άλλες ομάδες. Η R26, όμως, είχε σχεδιαστεί γύρω του.
Στους πρώτους εννέα αγώνες, μέχρι τον Καναδά στα τέλη Ιουνίου, η Renault κέρδισε επτά Grand Prix, έξι με τον Alonso και ένα με τον Giancarlo Fisichella. Η Ferrari είχε δύο νίκες, στην Imola και στο Nürburgring. Στο Monaco έχασε μια μεγάλη ευκαιρία χωρίς να φταίει βλάβη ή ελαστικό. Ο Schumacher σταμάτησε το αυτοκίνητο στη Rascasse στις κατατακτήριες, οι αγωνοδίκες έκριναν ότι εμπόδισε τους αντιπάλους του και τον έστειλαν στο τέλος της εκκίνησης. Την Κυριακή ανέβηκε ως την πέμπτη θέση, ενώ ο Alonso κέρδιζε. Φεύγοντας από το Montreal, ο Alonso προηγούνταν με 84-59 και η Renault με 121-87.
Μία εβδομάδα αργότερα, στην Ινδιανάπολη, η Ferrari έκανε το 1-2 με άνεση.
Το ρεπορτάζ του Autosport μετά τον αγώνα σημείωνε ότι η Ferrari είχε χρησιμοποιήσει ακριβώς τον ίδιο τύπο ελαστικού της Bridgestone που είχε χάσει στον Καναδά επτά μέρες νωρίτερα. Η θερμοκρασία της πίστας στην Ινδιανάπολη έφτασε τους 49 βαθμούς, και η Michelin, έναν χρόνο μετά το φιάσκο του 2005, είχε πάει συντηρητικά στην επιλογή της. Ούτε ο Brawn πίστευε ότι αυτή η εικόνα θα κρατούσε, και περίμενε ότι στη Γαλλία τα πράγματα θα γύριζαν στα συνηθισμένα. Το ίδιο ελαστικό μπορούσε να είναι ανεπαρκές στη μία πίστα και ασυναγώνιστο στην επόμενη, ανάλογα με την άσφαλτο, τη θερμοκρασία και το φορτίο που δεχόταν.
Στη Γαλλία και στη Γερμανία ο Schumacher κέρδισε ξανά. Η Ferrari και η Bridgestone είχαν βρει στο μεταξύ την απάντησή τους: νέα ελαστικά και αλλαγμένες ρυθμίσεις, που έδιναν λίγο από τον ρυθμό αγώνα για καλύτερο γύρο στις κατατακτήριες, μαζί με τη συνεχή εξέλιξη της αεροδυναμικής.
Μέσα σε αυτές τις εβδομάδες απαγορεύτηκε και το mass damper. Η FIA το έκρινε παράνομο τον Ιούλιο, λίγο πριν από το Hockenheim. Οι αγωνοδίκες του γερμανικού Grand Prix το ενέκριναν, η FIA άσκησε έφεση κατά της απόφασής τους, και η Renault προτίμησε να τρέξει χωρίς αυτό στη Γερμανία και στην Ουγγαρία, για να μη ρισκάρει αποκλεισμό. Στις 22 Αυγούστου το Διεθνές Εφετείο της FIA αποφάσισε ότι το σύστημα παραβίαζε το άρθρο 3.15, που απαγορεύει τα κινητά αεροδυναμικά εξαρτήματα. Από τις τρεις συνεχόμενες νίκες της Ferrari, λοιπόν, οι δύο πρώτες, στις ΗΠΑ και στη Γαλλία, ήρθαν απέναντι σε μια Renault που είχε ακόμα το mass damper. Η απώλειά του σίγουρα της κόστισε, αλλά η αντεπίθεση της Ferrari είχε αρχίσει τέσσερις εβδομάδες πριν το βγάλει από το αυτοκίνητο.
### Επτά νίκες σε εννέα αγώνες χωρίς περιθώριο λάθους
Στο τελευταίο κομμάτι της σεζόν, η 248 F1 κέρδιζε σε πίστες με πολύ διαφορετικές απαιτήσεις. Ο Massa πήρε την πρώτη νίκη της καριέρας του στην Τουρκία. Στη Monza ο Schumacher κέρδισε, ο Alonso εγκατέλειψε με σπασμένο κινητήρα, και μετά τον αγώνα ο Γερμανός ανακοίνωσε ότι θα αποσυρόταν στο τέλος της χρονιάς. Στη Σαγκάη κέρδισε ξανά, σε συνθήκες που άλλαζαν συνεχώς, και έπιασε τον Alonso στους 116 βαθμούς.
Το έλλειμμα των πρώτων μηνών, όμως, δεν άφηνε στη Ferrari περιθώριο για καμία απώλεια. Ο Alonso μπορούσε πια να τερματίζει, να μαζεύει βαθμούς και να αφήνει το ρίσκο στον Schumacher. Όταν ο Type 056 έσπασε στη Suzuka, δεν έμεναν αγώνες για να καλυφθεί η ζημιά.
Έκανα και τον λογαριασμό. Αν ο κινητήρας είχε αντέξει και ο Schumacher είχε κερδίσει με τον Alonso δεύτερο, θα πήγαιναν στη Βραζιλία με 126-124. Με το αποτέλεσμα του Interlagos όπως ήρθε, δεύτερος ο Alonso και τέταρτος ο Schumacher, ο τίτλος θα πήγαινε πάλι στον Ισπανό, για έναν βαθμό. Ο αγώνας προφανώς θα είχε τρέξει αλλιώς, γιατί ο Alonso δεν θα μπορούσε να οδηγήσει για έναν βαθμό, όπως έκανε. Αυτό που η Suzuka στέρησε σίγουρα από τη Ferrari ήταν ο τίτλος Κατασκευαστών: με εκείνη τη νίκη, και με τους υπόλοιπους μία θέση πιο κάτω, η τελική βαθμολογία θα ήταν 209-203 υπέρ της.
Δύο εβδομάδες αργότερα, στο Interlagos, η Bridgestone έφερε ένα ελαστικό που ο Pascal Vasselon της Toyota, πρώην υπεύθυνος της Michelin στη Formula 1, θυμόταν χρόνια μετά «σαν κάτι βγαλμένο από όνειρο». Ο Massa κέρδισε καθαρά μπροστά στο κοινό του. Ο Schumacher έπεσε στις τελευταίες θέσεις από ένα κλατάρισμα στην αρχή του αγώνα και πέρασε το ένα αυτοκίνητο μετά το άλλο μέχρι την τέταρτη θέση. Εκείνο το απόγευμα, στον δέκατο όγδοο και τελευταίο αγώνα της χρονιάς, η Ferrari είχε το πιο γρήγορο αυτοκίνητο στην πίστα και είχε λύσει τα περισσότερα από όσα την ταλαιπωρούσαν από τον χειμώνα.








