Το 2016 η Ferrari είχε ένα μεγάλο όπλο κάτω από το καπό. Η Red Bull είχε κάτι που τελικά αποδείχθηκε ακόμη πιο σημαντικό, ένα πιο ολοκληρωμένο μονοθέσιο.
Στην αρχή της σεζόν, η μονομαχία Ferrari SF16-H και Red Bull RB12 έμοιαζε ανοιχτή. Η Ferrari είχε έρθει από μια πολύ καλή σεζόν το 2015 και η SF16-H ήταν ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο σχέδιο, με αλλαγές σχεδόν σε κάθε σημαντικό τομέα. Η Red Bull, από την άλλη, έμπαινε στη χρονιά έχοντας ακόμη το μεγάλο ερωτηματικό της Renault/TAG Heuer στον κινητήρα.
Κι όμως, μέχρι το τέλος της χρονιάς, η RB12 είχε ξεκάθαρα γείρει την πλάστιγγα προς την πλευρά του Milton Keynes.
Η Ferrari SF16-H ήταν ένα σημαντικό βήμα από την SF15-T. Η Ferrari εγκατέλειψε το μακρύ ρύγχος και πέρασε σε κοντύτερο σχεδιασμό, υιοθέτησε push-rod εμπρός ανάρτηση και δημιούργησε ένα πολύ πιο συμπαγές πίσω μέρος. Ο κινητήρας Ferrari ανασχεδιάστηκε επίσης, με στόχο τόσο την απόδοση όσο και την καλύτερη αεροδυναμική συσκευασία.
Η RB12, αντίθετα, ήταν περισσότερο εξέλιξη μιας ήδη πολύ δυνατής αεροδυναμικής φιλοσοφίας. Η Red Bull δούλεψε ιδιαίτερα το πάτωμα, τον διαχύτη, τα brake ducts, την εμπρός περιοχή και την πίσω ανάρτηση. Το αυτοκίνητο σχεδιάστηκε γύρω από την παραγωγή και διαχείριση της αεροδυναμικής ροής.
Η Ferrari είχε ισχυρότερο κινητήρα. Η Red Bull είχε καλύτερη αεροδυναμική πλατφόρμα.
Η RB12 στις στροφές ήταν πραγματικό όπλο Η Red Bull μπορούσε να παράγει υψηλό downforce χωρίς να μετατρέπεται απαραίτητα σε αργό αυτοκίνητο στις ευθείες.
Στη Spa, για παράδειγμα, η ομάδα κατάφερε να χρησιμοποιήσει εξαιρετικά χαμηλό downforce πακέτο, μειώνοντας το drag, ενώ παράλληλα διατήρησε αρκετή απόδοση στις γρήγορες καμπές. Αυτό ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά της RB12, ήταν εξαιρετικά ευέλικτη ως αεροδυναμικό πακέτο.
Η SF16-H δεν ήταν κακή αεροδυναμικά. Κάθε άλλο. Η Ferrari είχε δουλέψει πολύ το airflow κάτω από το ρύγχος, τα sidepods και το εξαιρετικά στενό πίσω μέρος. Αργότερα μέσα στη χρονιά συνέχισε να φέρνει νέες λύσεις στο πάτωμα και στον διαχύτη. Το πρόβλημα ήταν ότι η εξέλιξή της δεν προχώρησε με τον ίδιο ρυθμό. Και ο κινητήρας; Η Ferrari είχε σαφές πλεονέκτημα έναντι της Renault/TAG Heuer στην ισχύ. Ήδη πριν από την έναρξη της σεζόν η Renault θεωρούνταν πίσω από Mercedes και Ferrari σε απόδοση κινητήρα.
Η Red Bull όμως κατάφερε να περιορίσει το μειονέκτημα χάρη στο σασί. Και αυτό φαίνεται χαρακτηριστικά από την εξέλιξη της χρονιάς. Μετά την αναβαθμισμένη Renault μονάδα ισχύος πριν από το Μονακό, η RB12 πήρε νέα ζωή και στη συνέχεια είχε γενικά ένα μικρό πλεονέκτημα έναντι της Ferrari.
Στα πρώτα τεστ της Βαρκελώνης η Ferrari έδειχνε μάλιστα εξαιρετικά δυνατή. Ο Vettel έκανε τον ταχύτερο χρόνο του πρώτου τετραημέρου με την SF16-H, ενώ ο Ricciardo ήταν τέταρτος με την RB12.
Αυτό δείχνει γιατί η τελική εικόνα του πρωταθλήματος δεν μπορεί να κριθεί μόνο από το τι έδειχναν τα αυτοκίνητα τον Φεβρουάριο. Η Ferrari ξεκίνησε ανταγωνιστικά, αλλά η Red Bull εξελίχθηκε καλύτερα. Η μεγάλη διαφορά ήρθε στην εξέλιξη.
Η Red Bull συνέχισε να προσθέτει λύσεις και να εκμεταλλεύεται όλο και περισσότερο την αεροδυναμική της βάση.
Η Ferrari, αντίθετα, άρχισε να χάνει έδαφος. Η ίδια η επίσημη ανασκόπηση της Formula 1 αναφέρει ότι η SF16-H αρχικά έδειχνε αρκετά καλή, αλλά στη συνέχεια σταμάτησε να εξελίσσεται με τον ίδιο ρυθμό.
Και αυτό τελικά αποτυπώθηκε στην πίστα. Η Red Bull τελείωσε τη χρονιά 70 βαθμούς μπροστά από τη Ferrari.
Αλλά οι αριθμοί δεν αποτυπώνουν από μόνοι τους το ενδιαφέρον της συγκεκριμένης μονομαχίας. Γιατί η RB12 το πέτυχε έχοντας ένα σημαντικό μειονέκτημα, καθώς δεν διέθετε τον ισχυρότερο κινητήρα.
Η SF16-H ήταν ένα φιλόδοξο και τεχνικά ενδιαφέρον μονοθέσιο. Είχε δυνατό κινητήρα, πολύ καλή συσκευασία και αρκετές έξυπνες αεροδυναμικές λύσεις. Η RB12, όμως, ήταν πιο ολοκληρωμένη.
Η Red Bull είχε καλύτερη αεροδυναμική αποδοτικότητα, εξαιρετική συμπεριφορά στις στροφές, πολύ καλή διαχείριση των ελαστικών και, κυρίως, μια βάση που μπορούσε να εξελίσσεται αποτελεσματικά μέσα στη χρονιά.
Το 2016 απέδειξε για ακόμη μία φορά κάτι που η Formula 1 έχει επαναλάβει πολλές φορές στην ιστορία της πώς ο καλύτερος κινητήρας δεν αρκεί, όταν το μονοθέσιο απέναντί σου είναι καλύτερα σχεδιασμένο ως σύνολο.








