Όταν το 1967 κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα με τη Brabham, έχοντας νικήσει τον ομόσταβλό του και αφεντικό του, Jack Brabham, δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη δόξα που τον περίμενε. Για έναν άνθρωπο που αγαπούσε περισσότερο την οδήγηση από τη δημοσιότητα, ο τίτλος δεν ήταν αφορμή για να γίνει σταρ. Ήταν απλώς η επιβεβαίωση ότι είχε κάνει σωστά τη δουλειά του.
Ο Hulme, ο μοναδικός μέχρι σήμερα Νεοζηλανδός που έχει κατακτήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Οδηγών της Formula 1(Liam Lawson έχεις δύσκολη αποστολη), ήταν γνωστός ως «The Bear». Το παρατσούκλι δεν προέκυψε τυχαία. Είχε επιβλητική εμφάνιση, τραχύ παρουσιαστικό και έναν απότομο, συχνά γκρινιάρικο τρόπο απέναντι σε όσους τον ενοχλούσαν. Πίσω όμως από αυτή την εικόνα υπήρχε ένας ιδιαίτερα ευαίσθητος άνθρωπος, ο οποίος δυσκολευόταν να εκφράσει τα συναισθήματά του μακριά από το αυτοκίνητο.
Η δημοσιότητα τον έκανε να νιώθει άβολα. Ο Hulme δεν κυνηγούσε τις κάμερες, δεν απολάμβανε τις κοινωνικές εκδηλώσεις και δεν ενδιαφερόταν να καλλιεργήσει την εικόνα του διάσημου αθλητή. Οι δημοσιογράφοι της εποχής τον θεωρούσαν δύσκολο και μη συνεργάσιμο, ενώ ο ίδιος δεν έκρυβε ότι προτιμούσε να μιλά όταν είχε κάτι ουσιαστικό να πει.
Ίσως γι' αυτό η ιστορία του μοιάζει τόσο διαφορετική από εκείνη πολλών άλλων πρωταθλητών. Ο Hulme είχε μεγαλώσει στη Νέα Ζηλανδία, δουλεύοντας από μικρός με τα φορτηγά της οικογένειας. Ο πατέρας του, Clive Hulme, ήταν ήρωας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και είχε τιμηθεί με τον Σταυρό της Βικτωρίας για την ανδρεία του στην Κρήτη. Ο Denny έμαθε να οδηγεί από παιδί και αργότερα εργάστηκε ως μηχανικός και οδηγός, πριν αποφασίσει να κυνηγήσει το όνειρό του στην Ευρώπη.
Το 1960 κέρδισε την υποτροφία Driver to Europe και ταξίδεψε στην Αγγλία, όπου εργάστηκε για τον Jack Brabham. Από εκεί ξεκίνησε η διαδρομή που θα τον οδηγούσε στη Formula 1.
Και όταν τελικά έφτασε στην κορυφή, παρέμεινε ο ίδιος άνθρωπος. Το 1967 κέρδισε δύο Grand Prix, στο Μονακό και στη Γερμανία, και με μια σειρά σταθερών αποτελεσμάτων πήρε το πρωτάθλημα με διαφορά πέντε βαθμών από τον Brabham. Έγινε ο πρώτος και παραμένει ο μοναδικός Νεοζηλανδός Παγκόσμιος Πρωταθλητής της Formula 1.
Ο Hulme ήταν ένας από τους πιο πολυσύνθετους οδηγούς της εποχής του. Με τη McLaren πρωταγωνίστησε και στο Can-Am, κατακτώντας δύο φορές το πρωτάθλημα οδηγών, ενώ παρέμεινε ανταγωνιστικός σε διαφορετικές κατηγορίες αγώνων για πολλά χρόνια.
Το 1968 μετακόμισε στη McLaren και έγινε στενός συνεργάτης του συμπατριώτη και φίλου του Bruce McLaren. Ο θάνατος του Bruce σε δοκιμές το 1970 τον συγκλόνισε βαθιά. Παρ' όλα αυτά συνέχισε να αγωνίζεται, αισθανόμενος ότι το όφειλε στον φίλο του και στην ομάδα.
Το 1974 εγκατέλειψε τη Formula 1, όμως όχι τους αγώνες. Συνέχισε να οδηγεί σε διάφορες κατηγορίες και παρέμεινε ενεργός στους αγώνες μέχρι τα 56 του χρόνια.
Και εκεί, πίσω από το τιμόνι, θα έβρισκε ξανά το τέλος της ζωής του. Στις 4 Οκτωβρίου 1992, ενώ συμμετείχε στο Bathurst 1000 στην Αυστραλία με BMW M3, υπέστη καρδιακή προσβολή καθώς οδηγούσε με πολύ υψηλή ταχύτητα. Το αυτοκίνητο βγήκε από την πορεία του και σταμάτησε, όμως ο Hulme είχε ήδη πεθάνει. Οι γιατροί κατέληξαν ότι ο θάνατός του προκλήθηκε από την καρδιακή προσβολή και όχι από τα τραύματα της σύγκρουσης.
Ο Denny Hulme έφυγε όπως έζησε. Μακριά από τη δημοσιότητα, μακριά από την ανάγκη να αποδείξει οτιδήποτε σε οποιονδήποτε και, πάνω απ' όλα, μέσα σε ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο.
Ένας Παγκόσμιος Πρωταθλητής που δεν συμπεριφέρθηκε ποτέ σαν σταρ. Ένας άνθρωπος που μπορούσε να είναι σκληρός στην πίστα και ντροπαλός έξω από αυτήν.
Με παρατσούκλι «Bear» αλλά με μια πολύ πιο ευαίσθητη πλευρά απ' αυτή που άφηνε τον κόσμο να βλέπει. Ο Denny Hulme δεν χρειάστηκε ποτέ να κυνηγήσει τη φήμη. Η ιστορία τον θυμάται επειδή, όταν του δόθηκε η ευκαιρία να γίνει θρύλος, προτίμησε απλώς να συνεχίσει να είναι ο Denny.
