Αν μπορούσε να ξαναζήσει την καριέρα του, ίσως να έκανε κάποια πράγματα διαφορετικά. Όχι επειδή μετανιώσε για όσα έζησε, αλλά επειδή σήμερα καταλαβαίνει καλύτερα τα σημάδια του παρελθόντος.
Ένα παρελθόν που το 1998 θα τον άλλαζε για πάντα. Μέχρι τότε δεν φοβόταν την πτώση. Φοβόταν άλλα πράγματα, οπως να αποτύχει η να χάσει, όλα αυτά μεχρι το Donington.
Εκεί ειχε μια πολύ σοβαρή πτώση και, παρότι αρχικά φαινόταν ότι είχε μόνο επιφανειακά τραύματα, η κατάσταση εξελίχθηκε διαφορετικά. Χρειάστηκε να υποβληθεί σε άμεση επέμβαση για αφαίρεση σπλήνας. Για εκείνον εκείνη η ημέρα δεν τελείωσε όταν έσβησαν τα φώτα στην πίστα, αλλά έμεινε μαζί του για πάντα.
Για πρώτη φορά κατάλαβε πραγματικά τι σημαίνει να φοβάσαι να πέσεις. Και αυτό ήταν ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι της καριέρας του. Δεν μπορούσε απλώς να πω στον εαυτό του "μη φοβάσαι". Έπρεπε να μάθει να ζεί με αυτόν τον φόβο.
Κάθε φορά που ανέβαινε στη μοτοσυκλέτα, έπρεπε να κάνω έναν εσωτερικό διαλογισμό. Πόσο ήθελε να ρισκάρει; Πόσο αξίζει όλο αυτό; Πού βρίσκεται το όριο;
Και τελικά κατάλαβε ότι αν αγαπάς πραγματικά αυτό που κάνεις, κάποια στιγμή πρέπει να αντιμετωπίσεις αυτό που σε φοβίζει. Ο Carlos Checa δεν ήταν ποτέ ο αναβάτης που θα περιέγραφε κανείς ως τον απόλυτο κυρίαρχο της εποχής του, όπως ο Valentino Rossi η ο Marc Marquez.
Πέρασε από τα 125 και τα 250 κυβικά, ανέβηκε στα 500cc, βρέθηκε δίπλα στον Max Biaggi στην εργοστασιακή Yamaha, έζησε την αλλαγή από τους δίχρονους στους τετράχρονους και αγωνίστηκε απέναντι στους Valentino Rossi, Loris Capirossi και Max Biaggi.
Το 1996 κέρδισε το πρώτο του Grand Prix στα 500cc. Το 1998 ήρθε η δεύτερη νίκη του και η τέταρτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα η καλύτερη θέση της καριέρας του στο κορυφαίο επίπεδο. Ο Checa βρέθηκε στην επίσημη Marlboro Yamaha το 1999, με teammate τον Max Biaggi και τον Wayne Rainey σε επιτελικό ρόλο. Ήταν μια τεράστια αλλαγή για έναν άνθρωπο που μόλις είχε επιστρέψει από την άκρη του γκρεμού. «Ήταν μια αλλαγή αέρα», έχει γράψει ο ίδιος. Μόνο που αυτός ο "αέρας" τον πήγε κατευθείαν στην κορυφή της κατηγορίας. Τα χρόνια πέρασαν. Ήρθαν οι Yamaha, η Ducati, ξανά η Yamaha, η Honda. Ήρθαν βάθρα, απογοητεύσεις, τραυματισμοί, αλλαγές ομάδων και μοτοσυκλετών. Και κάποια στιγμή ο Checa βρέθηκε σε μια περίεργη θέση. Ήταν πλέον βετεράνος. Ένας αναβάτης που είχε ζήσει τα 500cc, τη γέννηση του MotoGP και τη μετάβαση σε μια εντελώς διαφορετική εποχή. Το 2008 έκανε κάτι που για πολλούς έμοιαζε περισσότερο με αλλαγή κατεύθυνσης παρά με νέο ξεκίνημα. Έτσι πήγε στα Superbikes. Και ξαφνικά, εκεί όπου θα μπορούσε κάποιος να περιμένει το τέλος της μεγάλης καριέρας του, άρχισε ένα δεύτερο κεφάλαιο. Με τη Honda Ten Kate κέρδισε δύο αγώνες το 2008 και τερμάτισε τέταρτος στο πρωτάθλημα. Το 2009 τα πράγματα έγιναν πολύ δυσκολότερα και τελείωσε μόλις έβδομος. Όμως η Ducati που θα του έδινε αυτό που έλειπε. Το 2010 πήγε στην Althea Racing. Δεν ήταν η εργοστασιακή Ducati. Όμως, ο Checa αισθάνθηκε σχεδόν αμέσως ότι είχε βρει τη μοτοσυκλέτα του. «Σαν γάντι», θα έλεγε αργότερα για εκείνη τη Ducati.
Μπορούσε να την οδηγήσει στα όρια και ταυτόχρονα να αισθάνεται ότι ελέγχει την κατάσταση. Και αυτό ήταν ακριβώς που αναζητούσε. Το 2010 τελείωσε τρίτος. Για πολλούς θα ήταν ήδη ένα υπέροχο τέλος. Για τον Checa όμως όχι. Το 2011, σχεδόν στα 39 του, συνέβη κάτι που δεν είχε καταφέρει ποτέ στο MotoGP. Έγινε ο παγκόσμιος πρωταθλητής!!! Κέρδισε 15 από τους 26 αγώνες της σεζόν και συγκέντρωσε 505 βαθμούς. Ο τίτλος ήρθε στη Magny-Cours, δύο γύρους πριν από το τέλος. Ήταν ο πρώτος Ισπανός που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike. Δεν έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής όταν όλοι το περίμεναν. Έγινε όταν η καριέρα του υποτίθεται ότι βρισκόταν ήδη στη δύση της. Δεν χρειάστηκε να κερδίσει το MotoGP για να δικαιώθει Χρειάστηκε να συνεχίσει, και να επιστρέψει μετά το Donington. Να ξανακαθίσει πάνω στη μοτοσυκλέτα ενώ πλέον ήξερε τι μπορούσε να συμβεί, να αλλάξει κατηγορίες, να αποτύχει, να ξαναπροσπαθήσει. Και τελικά, όταν σχεδόν κανείς δεν περίμενε πια από εκείνον έναν παγκόσμιο τίτλο, να τον κατακτήσει. Το 2013, ύστερα από 21 χρόνια στους αγώνες, ο Carlos Checa αποσύρθηκε. Και αυτή τη φορά ο φόβος ήταν διαφορετικός. Δεν θα φοβόταν πια την πτώση. Ήξερε την σημασία της. Ήξερε πώς ήταν να βρίσκεσαι στην άσφαλτο, να επιστρέφεις και να συνεχίζεις. Αυτό που φοβόταν περισσότερο ήταν ότι η δική του επιθυμία είχε αρχίσει να σβήνει. Και τότε κατάλαβε πως είχε έρθει η ώρα. Ο Carlos Checa έφυγε όταν κατάλαβε ότι δεν ήθελε πια να διαπραγματεύεται με τον φόβο. Γιατι είχε ήδη κερδίσει αυτή τη μάχη.








