Ο Olivie Panis, o Γάλλος που δεν είχε ποτέ την πολυτέλεια ενός κορυφαίου μονοθεσίου. Δεν κατέκτησε pole position, δεν έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής και στο τέλος της καριέρας του είχε μόλις μία νίκη στη Formula 1. Αλλά αυτή η μία νίκη ήταν αρκετή για να περάσει για πάντα στην ιστορία.
Μονακό, 1996. Σε έναν από τους πιο χαοτικούς αγώνες που έχει γνωρίσει το Πριγκιπάτο, με τη βροχή να μετατρέπει την πίστα σε φρεσκοσφουγγαρισμενο σαλόνι , ο Panis έκανε έναν αγώνα που έμοιαζε βγαλμένος από το πιο τρελό σενάριο. Ξεκίνησε μόλις 14ος με τη Ligier JS43-Mugen Honda και, ενώ οι περισσότεροι από τους πρωταγωνιστές εγκατέλειπαν ο ένας μετά τον άλλον, εκείνος έμενε εντός αγώνα. Στο τέλος, ο Olivier Panis ήταν πρώτος. Κέρδισε το Μονακό με μια Ligier, ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα! Ήταν η τελευταία νίκη στην ιστορία της Ligier και μόλις η δεύτερη νίκη της σε επίπεδο κορυφαίων μονοθεσίων.
Τι 1997 ο Panis θα οδηγούσε για την Prost και ξαφνικά έδειξε ότι η νίκη στο Μονακό δεν ήταν ένα πυροτέχνημα. Τρίτος στη Βραζιλία, δεύτερος στην Ισπανία, τέταρτος στο Μονακό. Και πριν από το Grand Prix του Καναδά, ο Γάλλος βρισκόταν μέσα στη μάχη των κορυφαίων της βαθμολογίας. Τότε ήρθε η καταστροφή. Στο Μόντρεαλ, ένα βίαιο ατύχημα του έσπασε και τα δύο πόδια και τον άφησε εκτός δράσης για οκτώ αγώνες. Επέστρεψε πριν ολοκληρωθεί η σεζόν, αλλά η Prost δεν είχε πλέον την ίδια δυναμική. Ο Panis τελείωσε τελικά το πρωτάθλημα στην ένατη θέση, έχοντας όμως προλάβει να πάρει δύο podium σε μόλις δέκα συμμετοχές. Η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη του ταλέντου του. Η Prost βρέθηκε σε δύσκολη περίοδο, ενώ ο Panis συνέχισε αργότερα σε BAR και Toyota, ολοκληρώνοντας την καριέρα του στη Formula 1 με 158 συμμετοχές, μία νίκη, πέντε podium και 76 βαθμούς.
Ο Olivier Panis δεν υπήρξε ποτέ ο οδηγός που είχε τα πάντα στα χέρια του. Ήταν ο οδηγός που, όταν του δόθηκε η ευκαιρία, μπορούσε να κάνει πράγματα που έμοιαζαν αδύνατα. Όπως στο Μονακό το 1996 με μια Ligier, στην βροχή, από την 14η θέση στην εκκίνηση. Και στο τέλος ο Olivier Panis, νικητής στο Μονακό.
Μερικές φορές, μια και μόνο Κυριακή αρκεί για να μείνει ένας οδηγός για πάντα στην ιστορία της Formula 1.
