Αν έπρεπε να περιγράψω τον Gigi Galli με μία μόνο λέξη, αυτή θα ήταν «πάθος». Στις ειδικές διαδρομές, ο Galli ήταν ένας οδηγός που συνδύαζε φυσικό ταλέντο, εξαιρετική αίσθηση του αυτοκινήτου και μια σχεδόν ακραία επιθετικότητα. Το χαρακτηριστικό του στιλ δεν ήταν απλώς οι θεαματικές πλαγιολισθήσεις που έγιναν σήμα κατατεθέν του, αλλά η ικανότητά του να μετατρέπει την επιθετική οδήγηση σε πραγματική ταχύτητα.
Ο Galli είχε αυτή τη σπάνια ικανότητα να κάνει ένα αυτοκίνητο να φαίνεται ζωντανό. Οι μεταφορές βάρους, τα απότομα φρεναρίσματα, οι επιθετικές αλλαγές κατεύθυνσης και οι θεαματικές εξόδους από τις στροφές δημιουργούσαν την εικόνα ενός οδηγού που βρισκόταν διαρκώς στα όρια. Και το σημαντικότερο ήταν ότι τις περισσότερες φορές γνώριζε ακριβώς πού βρίσκονταν αυτά τα όρια.
Η καριέρα του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι δεν είχε τη διάρκεια ούτε τη σταθερότητα ορισμένων άλλων μεγάλων ονομάτων της εποχής. Ωστόσο, αυτό δεν μειώνει την ιδιαίτερη θέση που απέκτησε στη μνήμη των φίλων του WRC.
Με τη Mitsubishi, τη Hyundai, την Peugeot και αργότερα τη Citroën, ο Galli βρέθηκε αντιμέτωπος με διαφορετικές φιλοσοφίες και αυτοκίνητα, όμως η οδηγική του ταυτότητα παρέμεινε σχεδόν αναλλοίωτη.
Ήταν από εκείνους τους οδηγούς που μπορούσαν να κάνουν μια ειδική διαδρομή να μοιάζει με προσωπική παράσταση.
Και ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Gigi Galli απέκτησε τόσο ξεχωριστή σχέση με το κοινό. Δεν χρειαζόταν να βρίσκεται πάντα στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου για να γίνει πρωταγωνιστής. Αρκούσε ένα πέρασμα από μια στροφή.
Το αυτοκίνητο να μπαίνει με το πίσω μέρος να γλιστρά, ο Galli να το κρατά με το τιμόνι και το γκάζι, και για μερικά δευτερόλεπτα να δημιουργείται εκείνη η αίσθηση ότι ο οδηγός δεν μάχεται απλώς με το αυτοκίνητο, αλλά χορεύει μαζί του.
Ο Galli δεν ήταν ο οδηγός που θα επέλεγες απαραίτητα αν το μοναδικό σου κριτήριο ήταν η συγκομιδή βαθμών και η απόλυτη συνέπεια. Ήταν όμως ένας οδηγός που υπενθύμιζε γιατί το ράλι είναι κάτι περισσότερο από τους χρόνους στην οθόνη. Γιατί στο WRC υπάρχει και το συναίσθημα. Υπάρχει ο ήχος, η ταχύτητα, η μεταφορά βάρους, η σκόνη, το χώμα, το αυτοκίνητο που κινείται διαρκώς στο πλάι και ο οδηγός που πρέπει να αποφασίσει μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου αν θα το αφήσει να γλιστρήσει λίγο περισσότερο ή αν θα το επαναφέρει στην ιδανική γραμμή.
Σε αυτό το κομμάτι, ο Gigi Galli ήταν πραγματικός καλλιτέχνης. Και αν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο την κληρονομιά του, είναι πως κατάφερε να αποδείξει ότι η θεαματικότητα και η ταχύτητα δεν είναι απαραίτητα αντίθετες έννοιες.
