O Freddy Loix, έπρεπε να αποδείξει από την πρώτη στιγμή ότι άξιζαν να βρίσκονται στο υψηλότερο επίπεδο.
Ο Βέλγος είχε ήδη αποκτήσει το παρατσούκλι «Fast Freddy» όταν η Toyota του έδωσε την ευκαιρία να οδηγήσει την φοβερή Celica GT-Four στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Το 1996, στο Ράλι Πορτογαλίας, στην ουσιαστικά πρώτη του εμφάνιση σε αγώνα του WRC, ο Loix τερμάτισε δεύτερος. Μάλιστα είχε βρεθεί να διεκδικεί τη νίκη, αλλά ένα κλατάρισμα του κοστίσε πολύτιμο χρόνο.
Το 1997 επέστρεψε στην Πορτογαλία και τερμάτισε ξανά δεύτερος. Αργότερα, στο Sanremo, η Toyota τον εμπιστεύτηκε με τη νέα Corolla WRC, ενώ το 1998 ήρθε ακόμη ένα βάθρο, αυτή τη φορά στην Καταλονία. Τρία συνεχόμενα podium στο WRC, χωρίς να οδηγεί για μία από τις απόλυτες εργοστασιακές υπερδυνάμεις του πρωταθλήματος, ήταν αρκετά για να καταλάβουν όλοι ότι ο Βέλγος είχε κάτι ξεχωριστό.
Το 1999 ο Loix βρέθηκε να οδηγεί το Mitsubishi Lancer Evo δίπλα στον Tommi Makinen, τον άνθρωπο γύρω από τον οποίο είχε χτιστεί ολόκληρη η ομάδα. Ήταν μια τεράστια ευκαιρία, αλλά και μια δύσκολη θέση για οποιονδήποτε οδηγό. Ο Makinen ήταν ο ηγέτης, ο πρωταγωνιστής, ο τρεις φορές μέχρι τότε παγκόσμιος πρωταθλητής.
Ο Loix όμως δεν πρόλαβε να δείξει όλα όσα μπορούσε. Στο Safari Rally του 1999 είχε ένα σοβαρό ατύχημα και υπέστη κάταγμα σε σπόνδυλο. Επέστρεψε, συνέχισε να αγωνίζεται, αλλά η περίοδος στη Mitsubishi δεν εξελίχθηκε όπως θα περίμενε.
Το 2002 ήρθε η μετακίνηση στη Hyundai και το Accent WRC. Ήταν όμως μια περίοδος κατά την οποία το αυτοκίνητο δυσκολευόταν να ανταγωνιστεί τους κορυφαίους αντιπάλους. Η Hyundai δεν μπόρεσε να συνεχίσει την εξέλιξη που απαιτούσε η εποχή και αποχώρησε από το WRC στο τέλος του 2003.
Ο Loix αντικατέστησε τον Richard Burns της Peugeot στο RAC Rally του 2003 και τερμάτισε έκτος. Το 2004 συνέχισε με το μέτριο 307 WRC, και η συνεργασία αυτή δεν του έδωσε την ευκαιρία να επιστρέψει εκεί όπου όλοι περίμεναν ότι μπορούσε να βρίσκεται. Μετά την Καταλονία του 2004, η καριέρα του στο WRC ουσιαστικά ολοκληρώθηκε.
Ομως, η ιστορία του Freddy Loix δεν τελείωσε εκεί. Αλλά είχε μια δεύτερη καριέρα.
Στο IRC έγινε ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές, ενώ στο Ράλι Ypres εξελίχθηκε σε πραγματικό θρύλο, κατακτώντας 11 νίκες, αριθμό που τον έκανε τον απόλυτο βασιλιά του βελγικού αγώνα.
Έτσι ο Freddy Loix δεν έγινε ποτέ παγκόσμιος πρωταθλητής. Δεν κέρδισε ποτέ αγώνα του WRC. Στα χαρτιά, λοιπόν, δεν ανήκει στους μεγάλους θρύλους της εποχής του.
Όποιος όμως τον είδε να οδηγεί, ειδικά στα χρόνια της Toyota, ή γνωρίζει την ιστορία του, καταλαβαίνει ότι οι αριθμοί δεν λένε ολόκληρη την αλήθεια.
Ήταν ένας από εκείνους τους οδηγούς που βρέθηκαν πολύ κοντά στην κορυφή, σε μια εποχή γεμάτη Makinen, McRae, Sainz, Burns και Auriol. Και γι' αυτό το «Fast Freddy» δεν ήταν απλώς ένα παρατσούκλι. Ήταν μια δήλωση προειδοποίησης.
Σχόλια